Thursday, January 5, 2012

जरी बंधिस्त तिथे ही ..

देवाने एक विचित्र यंत्र बनवले ..माणूस
नियंत्रण करणारा असतो ज्याला मेंदू विचारी ..
ज्याला दिली त्याने स्मरण शक्ती , निर्णय शक्ती ..
करतो गोळा माहिती सर्व अवयावांकडून ...
पण एक अवयव बनविला ह्या जीवात ...
ज्याचे अस्तित्व ना दिसते लवकर ..
ज्यास अंतरात ही देवाने खूप ठेवले सांभाळून ..
अन तेही एका पिंजर्यात ..!
बंधिस्त त्याला परवा नसते नियंत्रण करणार्याची ..
अन नसते स्वतः च्या वेदानाची ...
संबंध नाही ठेवत कधी तो ऐकण्यास कानांना ..
अन न पाहण्यास नेत्रांना ..
जरी असतो पिंजर्यात .
मानतो स्वताची हुकुमत हृदयात .
ना दिसणाऱ्या ह्याची जाणीव नसते कधी कुणाला ..
जरी जाहली एकवार ... तरी उमगते क्वचीताला ...
मर्जीचा मालक पण ... मर्जी सदैव राखतो दुसर्यांची ..
स्पंदनातूनही स्वतःच्या चालवितो पूर्ण शरीराला .
विचार नाही करत म्हणून अडखळतो कित्येकता ....
पण विचार करत बसला तर .. अडकवेल सर्व क्रियांना ..
थांबव कुणासाठी ह्याची अनुमती नाही त्याला ..
बंधिस्त कारात .. थांबतो फ़क़्त विचारात .
कोणाशी बोलाव , काय बोलाव .. सर्व निर्णय बुद्धीचे ..
पण समोरच्याने काय बोलाव .. हा विचार फ़क़्त त्याचाच ..
बंधिस्त त्याला कधी मोकळ कराव .. मनसोक्त जगू द्यावं ..
पण पिंजर्यातला हा नाजूक जीव .. खरच समजेल का ह्या बाह्य जगाला ?
विसंगत विचार त्याचे पटतील का तरी कधी कुणाला ?
जर पटले तर घ्या त्याला तुम्ही आपल्या जवळ ...
साथ भेटेल त्याला तुमची ...जरी बंधिस्त तिथे ही ..

nandanlive: तू पण असाच केला असता का ?

nandanlive: तू पण असाच केला असता का ?

तू पण असाच केला असता का ?

माझ्या जागेवर असता तर काय केला असत ?
प्रश्न फार सोपा वाटतो .

पण निर्णय तुझाच विचार करून घेतलाय ..
हे समजावन तुला जरा कठीण वाटतंय ....

नाही पटणार वागण तुला माझ ..
रुक्ष वाटतील बोल माझे ...

सदैव मी म्हणतो .. हे असाच होणार .. ते होणारच होत ..
पण कधी समजल नाही तुला .. ते सर्व माझ्या हातातच नव्हत ...

फुशारक्या मारल्या असतील कित्येक चौकासतेच्या ...
पण किती निष्काळजी पणे वेळ दवडत होतो ...

आजही वाटते कि असाव जवळ कुणी ...
पण दूर राहण्याची सवयच जणू अंगावळली ...

मलाही तुला हेच विचरायचं एकदा ...
तू पण असाच केला असता का ..
जे मी केला जागा न बदलता ?

nandanlive: अजूनही उरल्यात तुझ्या खुणा

nandanlive: अजूनही उरल्यात तुझ्या खुणा

अजूनही उरल्यात तुझ्या खुणा

नाहीस तिथे तू अजूनही .. माहित आहे मनाला ..
पण पाउल आज ही वळते .. पाहता त्या वळणाला ...

शाश्वतात आजही का भासतेस तू मनाला .....
अन आभास ही तुझा, झंकारून जातो मज वास्तवाला ...

तू आभास की वास्तव .. वळण की मार्ग तोच जुना ...
मार्गावर ही वास्तवातल्या, अजूनही उरल्यात तुझ्या खुणा ...

nandanlive: प्रतीक्षेत पहाटेच्या

nandanlive: प्रतीक्षेत पहाटेच्या

प्रतीक्षेत पहाटेच्या

भेटीत आपल्या झाली सुरुवात हास्याची ..
होती सुरुवात त्यात एकमेकांना जाणण्याची ...

विचार नाही जुळले .. पण मने मात्र जुळली ..
आचार ही होते वेगळे .. पण तेही दोघांस जुळले .

विश्वास न ठेवणारे मनही .. एक आधार शोधू लागले ...
तुला चिन्तताच विचार ही विसावू लागले ..

मन देऊ नाही शकलो .. पण हृदय मला कधी मिळालेच नाही ..
तुला पाहता क्षणी .. पापण्याही कधी मिटल्याच नाही .

एकत्र मार्ग क्रमाला दूरवर .. हात घेऊन जवळ ..
अंतराचे अन वेळेचेही भान नव्हते .. अन होती सांजही जवळ ..

दिवस सरता अंधारात .. तू नजरे आड होऊ लागलीस .
हातही रिकामा माझा ... किर्र अंधारात फक्त ओढ तुझी लागली ..

वाटल अंधारात दूर गेलीस तू .. वाटल साथीस इथवरच होतीस तू .
पण हुंदक्यात तुझ्या ... अखेर मला भेटलीस तू .

ओढ क्षणिक होती ... की बंध जीवनभराचे ...
सुटलेल्या हातां पेक्षा .. वेध होते फक्त तुझ्या हुंदक्यांचे ..

हुंदक्यांना तुझ्या आवरणे जरा कठीणच जाहले ...
अन मी नजरेला तव हातांवरच रोखले ..

वाटेवर पुढच्या .. साथीस तुझ्या अजुन आतुर आहे मी ..
सुरुवात पुन्हा होण्यास .. प्रतीक्षेत पहाटेच्या आहे मी .