nandanlive: Aaj Raani

nandanlive: Vidamban "Aaj Rani Purvichi .."

ticha hokaar

nandanlive

हे विचार आहेत एका मुलाचे .. जो वाट पाहत आहे तिच्या होकाराची (अथवा नकार)....
जो तिने समोरा-समोर देण्यास टाळला ..

आज reply येईल अस कदाचित होईल अस नाहीच ...
वाटल पाठवाव एक email (sms ) त्या अगोदरच ...

काळजी घे स्वतःची तु कदाचित माझ्या साठीच ..
मिळाला जर वेळ तुला थोडासा, तर पाठव reply लागलीच....

आठवणींनी तुझ्या जरी असेल माझे network जाम ..
लोड शेडींग ने जरी केले battery चे पुरते काम ...

balance नव्हता म्हणून तू वेळ नको मारू ....
एक reply पाठवण्यासाठी तू वेळ नको लावू ...

घेणार नाही वेळ तुझा , आठवणी भेटीच्या सांगून ..
जरी नसेल मनात तुझ्या, तरी बोल ते मागून ..

नसेल बोलायचे तुला, तर पाठव एक smiley ..
तिच्या कडे पाहून वाटेल, तुझी भेट मला लाभली.

Vidamban

मूळ कविता "आज राणी पूर्वीची "
http://www.onesmartclick.com/marathi/bhavgite/aaj_rani.gif

आज राणी पुर्विचेते गिफ्ट तू मागू नको,
कालचे महाग बुके चे बिल तू आठवू नको |

वीकेंडला मौल च्या बाहेर नेहमीचे ते भेटणे,
ब्रान्डच्या मोठ्या दुकानाने लक्ष तुझे वेधणे ,
त्या चमकत्या एवजांची भेट तू मागू नको,
आज राणी पुर्विचेते गिफ्ट तू मागू नको |

खरेदीचे शब्द ओठी तू हळू निश्वसता,
वाजती रडण्याचे गाणे नजर हळूच फिरविता,
त्या फिरण्याची अन खर्चाही आठवण तू काढू नको,
आज राणी पुर्विचेते गिफ्ट तू मागू नको|

रोखुनी पलकांत पाणी घाव सारे साहिले,
अन रिकाम्या पाकिटाचे , मीठ डोळ्या चोळीले,
या घडीला मोतियांचा हार तू मागू नको,
आज राणी पुर्विचेते गिफ्ट तू मागू नको.

काय बोलू धाप लागे ,क्रेडीट कार्डाचे बिल पाहिले का?
पगार क्रेडीट होण्याचे सुख कधी , बँक अकाउंटला लाभेल का?
नित नवी बिले भराया कार्ड तू मागू नको .
आज राणी पुर्विचेते गिफ्ट तू मागू नको.

---------------------------------------
विशेष आभार मित्रांचे,ज्यांनी काही अवघड शब्दांचे अर्थ समजावून सांगितले.

संवेदना

सं + वेदना .. कदाचित हीच असावी फोड ,
या शब्दाची ....

दुसर्यांना होणाऱ्या वेदना ....
ज्या शाररीक असो अथवा मानसिक ...
जो जोडतो स्वतःशी तोच जाणवतो ,
संवेदना दुसर्यांच्या दुखाची.

वेदना दुरावते लोकांना दुखाःमुळे,
तर संवेदना जोडते दुखीजानांना.

जर खरच असतील संवेदना तुमच्यात,
देणार नाही वेदना इतरांना जीवनात.

प्रेम

काहींचे प्रेम एका नजरेत जडते ,
काहींच्या नजरा न जुडता .

काही जण भेटीच्या आशेत राहतात,
तर काही न भेटता प्रेमात पडतात.

काहीना प्रेम साठी शब्द पुरात नाहीत...
तर काहीना तर तेही आठवत नाहीत.

काहीजण प्रेम करतात विसरून जगाला ..
तर काही जण स्वतःला .

मात्र एकदा प्रेमात पडल्यावर ...

काहीजण विणतात गाठी नवीन स्वप्नांच्या ,
तर काही गुंततात गाठीत अपेक्षांच्या.

सौम्य नजरांनी जडलेले प्रेम .....
केव्हा नजरा भिडवायला लागते .. कळतही नाही !

वाढलेल्या भेटी आणि अनायासे वाढलेला खर्च ...
कधी त्यांचा हिशेब मांडला जातो ... कळतही नाही !

भेटी साठी आसुरलेले जीव ...
केव्हा प्रतीक्षेचा तिटकारा करतात ... कळतही नाही !

मृगजळ

खरच हे जीवन एका मृगजळा सारखेच आहे.
सदैव माणूस न मिळणाऱ्या गोष्टींच्या,
ध्यासाने चालत राहतो .. धडपडतो .

कित्येकदा मृगजळ समजून तो ,
हातातल्या गोष्टीनाही भ्रम समजतो.

खरच ह्याचे अस्तित्व कोण बरे ठरवितो ?
आपले डोळे , मन , का आपला मेंदू ?

एका अर्थाने पाहिले तर हे पडसाद आहेत,
थकलेल्या , हरलेल्या मनाचे ...
जे गाठू पाहतात स्वप्ने अल्पश्या प्रयत्नांत...

पण काहीना हे मृगजळ , म्हणजे असते
अशा , उमेद .....
जी हाथ देते निराशेच्या भवसागरातून.
ओढ जिची घेते सर्व संकटांचा समाचार.

मग ह्याला खोट मानून त्रस्त व्हायचं ?
का ह्याचे अस्तित्व जाणून प्रयत्नात राहायचं ?