आपलं वेगळंपण

सगळ्यांच सारखंच असत , मन कधी नाही मानत .
आपलंच वेगळं करत खुळ , सारख मिरवत असत .

दुसऱ्याला अनुभवाचे बोल सांगता सांगता ...
स्वतःच ते भोगलंय ह्याचा विसर मात्र जाणून करवत .

समोरचे प्रश्न फारच शुल्लक असतात ...
मात्र उत्तर अनुभवांना पसरवेल म्हणून तुम्ही गप्प राहतात.

खरच कधी करतो का आपण मन नेहमी मोकळ ?
का उगाच हसण्यावारी .. मोकळीक दाखवतो इतरांना ?

प्रश्न तुम्हाला पण पडले असतील केव्हातरी ....
पण उत्तरासाठी विचारायच्या प्रश्नांच्या विचारात ही पडता तुम्ही.

परिसरातील साम्यतेला साधारणपणा समजता तुम्ही;
मात्र आपला वेगळेपणा जपायला .. स्वतः पासूनच वेगळे होत असता तुम्ही.

हम आजभी वहीँ है

जवाब बदल गए है ..
सवाल आजभी वही है |

रिश्ते बदल गए है ..
लोग आज भी वही है |

फासले आज बढ़ रहे है ..
पर हम आजभी वहीँ है |

मुड़कर कभी देखा भी होता ..
हर मोडपर निशां आज भी तुम्हे वहीँ मिलते |

मुसाफिर

मुसाफिर बनकर आऐ इस जन्नत पर ,
करवाओं के साथ चलकर राहे कांटी अबतक |

कुछ साथी ऐसे मिले .. लागा पड़ाव आ पहुंचा ,
पर सुबह होते .. हम थे वही और कारवां निकल पड़ा |

अब कोई आस मंजिल की नहीं दूर तक ...
हर हमराही से बस इतनाही पूछते है ....

क्यूँना और कुछ देर पहले मिलते ....
मोड़ पर राह बदलनेसे पहले कुछ वक्त और बिताते |

मन भिजायला ......

दरवळणारा गंध मातीचा .. अन गारवा रिमझिमणाऱ्या थेंबांचा
भिजवून जातो आजही मनाला अन शुष्क मातीला ...

भिजता माती चित्र स्फुरते तिच्यात मुर्तीकाराचे ..
अन भिजता मन .. पुन्हा गुंफते विश्व स्वप्नांचे

भिजता माती .. अंकुरतात बीजे जुनी अनेक
मन भिजते अन .. पुन्हा अंकुरतात आठवणी अनेक

ओलावा मातीतला .. वाढवतो समवेत नवजीवानाला
पण ओलावा मनातला .. वाहतो सोबतीस भूतकाळाच्या

भिजणारी माती नवनवीन रूपे साकारते ..
भिजणार मन मात्र जुन्याच आकारात गुरफटते ...

माती भिजायला पुष्कळदा वेध पावसाचे लागतात ....
मन भिजायला ...... एकटेपणाचे कोरडे वारेही पुरतात !

हरवलेल्या माझ्या सावलीला

आजही माझ्या हसऱ्या चेहऱ्याला का तू साशांकातेस ?
आजही त्या गप्प बसण्याला का तू रागावतेस .... ?

जवळ येताना तू , दुरावणार कधीतरी जाणार .. जाण ह्याची होती ..
क्षण हा दुराव्याचा येत असे नजरेसमोर .. नेहमी तुझ्याशी बोलण्या अगोदर

निवड अन आवड ही माझीच होती ... पूर्व संकेत असताना ही सर्व
ह्या विचारांवर आजही हसतो स्वतःवर ... दूर जाणाऱ्या माझ्याच सावलीवर

शब्द आजही ही फुटत नाहीत ... तुला थांब म्हणायला ...
हसू चेहऱ्यावरचे मात्र हरवेल नंतर ...
धुंडताना अंधारात .. हरवलेल्या माझ्या सावलीला

relations

नात्यांचं आणि फुलांचं दोघांच एक सारखं असत ...
कळी पासून फुलायला आणि मनापासून जुळायला
दोघांच्या वेळेच एकाच खात ..

नात्यांचं आणि ढगांचं , दोघांचही सारखच असत ..
जेवढे गाढ रंगांचे दोघे .. तेवढ्याच आनंदाच्या वर्षावात मन सतत असत ...

नात्यांचं आणि पाखराचं .. ह्याचं पण सारखच ..
स्वतंत्र भिरभिरतात मुक्त आसमंतात ....
पण निवारा घेतात आपल्या घरट्यात

पण नात्याचं आणि मनाचं .. फार क्वचितच जुळत
दूर जाणाऱ्या मनाला मात्र .. नात्याचं कधी भानच नसत ......

तू असता समोर ही..

आठवणींचा उजाळा आजही आहे डोळ्यां समोर ,
उजळणी त्यांची कशी करू एकट्या मना समोर.

हातांनीही एकटेपणा जाणून मिटली बोटे स्वतःत
एकटेपणाचे मन बिचारे गुंतले आजही तुझ्यात

सवय विभक्तीची मला अशी ही नको जडूदे
तू असता समोर ही.. मनाने मात्र तुलाच धुंडूदे ....